Τα Καλάβρυτα και οι απανταχού Καλαβρυτινοί σήμερα θυμούνται και προσκυνούν με δέος τους νεκρούς τους.
•    Θυμούνται τους 1300 πατεράδες, παππούδες, αδέλφια και συγγενείς τους, οι οποίοι εκτελέστηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 13 Δεκεμβρίου 1943 πριν δηλαδή 62 Χρόνια.
•    Ανακαλούν στη μνήμη τους, ένα από τα μεγάλα εγκλήματα που συντελέστηκαν ποτέ, σε βάρος της ζωής και της αθωότητας.
•    Θυμούνται του Κληρικούς, τους Εκπαιδευτικούς, τους Μαθητές, τους Διοικούντες, τους Εμπόρους, τους Βιοτέχνες, τους Αγρότες και τους Κτηνοτρόφους των Καλαβρύτων του 1943. Δεν έκαναν κατορθώματα ούτε πολέμησαν οι Καλαβρυτινοί του 1943 γιατί έπεσαν θύματα μιας καλοστημένης παραπλανητικής παγίδας, όμως στη μνήμη είναι ήρωες.

•    Θυμούνται οι Καλαβρυτινοί  και τις Γυναίκες, τις Μητέρες τις Γιαγιάδες τις Αδελφές οι οποίες ήταν πραγματικές ηρωίδες αφού,
•    Έσκαψαν τους τάφους με τα νύχια τους να θάψουν τους σκοτωμένους άνδρες,
•    Έστησαν το σπιτικό τους μέσα στα ερείπια χωρίς μέσα και βοήθεια,
•    Μεγάλωσαν τα παιδιά τους και τα προώθησαν στην προκοπή με κόπους και αφάνταστες θυσίες.
•    Ξανάχτισαν τα Καλάβρυτα μέσα από τις στάχτες.
 
Γυρίζουμε σήμερα το χρόνο πίσω όλοι μαζί εμείς οι Καλαβρυτινοί.

•    Όσοι είδαν με τα μάτια τους τον δείκτη του ρολογιού να σκαλώνει στις 2 και 34 εκείνης της εφιαλτικής ημέρας.
•    Όσοι ζήσαμε εκείνη την Δευτέρα της 13ης Δεκεμβρίου του 1943, μέσα από τις διηγήσεις πρώτα των γιαγιάδων μας και έπειτα των μανάδων μας.
•    Όσοι μάθαμε το Ολοκαύτωμα, σαν ένα κακό παραμύθι που άπλωνε όμως το πραγματικό σκηνικό του μέσα στο σπίτι, μπρος στην κρεμασμένη φωτογραφία του σκοτωμένου, αλλά και έξω από την πόρτα του σπιτιού μας πάνω στο λόφο της θυσίας, με τα μνήματα απέναντι από το παράθυρο του σχολείου μας. Αυτού του σχολείου που σαν Μουσείο τώρα στεγάζει τις τραγικές μνήμες του Ολοκαυτώματος.
•    Λαμβάνουν μέρος και οι νεώτεροι, αυτοί που καλούνται να κρατήσουν την ιστορία ζωντανή και να την μεταφέρουν στις γενιές που θα έρθουν και που έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν ότι  ο προικισμένος Καλαβρυτινός τόπος, μετατράπηκε κάποτε από τα αρπακτικά τέρατα του Ναζισμού σε θέατρο του παραλόγου.

Η μνήμη,
•    είναι εργαλείο γνώσης,
•    είναι η άμυνα των λαών απέναντι σε όσα απειλούν να προσβάλουν ή να σβήσουν την παράδοση και την πορεία τους,
•    είναι όμως και ιστορική υποχρέωση.

Η υποχρέωση αυτή επιβάλει
•    την προσπάθεια διαιώνισης της Μνήμης για παραδειγματισμό και για υπενθύμιση του πόσο ο πόλεμος παρασύρει τον άνθρωπο στο επίπεδο του πρωτόγονου και τον κάνει να ενεργεί σαν αγρίμι.
•    την προσπάθεια υπενθύμισης του ότι η Ειρήνη στον κόσμο είναι ευθύνη όλων μας. Αρχίζει από το σπίτι μας, την γειτονιά μας , την πόλη μας, το έθνος μας και επικρατεί σε όλον τον κόσμο.
•    Τα Καλάβρυτα καταστράφηκαν παντελώς στις 13-12-43. Σήμερα η πόλη έχει ξανακτισθεί και προοδεύει. Έχει επίσημα αναγνωρισθεί ως Μαρτυρική Πόλη και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην συναδέλφωση με άλλες Μαρτυρικές και μη Πόλεις στην Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη και μαζί με τις πόλεις αυτές αλλά και άλλους φορείς προωθούν το Μήνυμα που αναγράφεται κάτω από τον λευκό σταυρό στον τόπο της εκτέλεσης.

Όχι πια Πόλεμοι,  Ειρήνη,
Όχι άλλα Καλάβρυτα